Łuszczyca należy do jednych z najbardziej powszechnych chorób skóry. Jest to schorzenie o charakterze przewlekłym i niestety ma tendencję do nawracania. Może więc być bardzo uciążliwym problemem dla wielu chorych. Nic więc dziwnego, że osoby takie popadają w kompleksy i zamykają się w sobie. Drogi Czytelniku, jeśli chorujesz na łuszczycę wiedz, że da się z nią żyć!

Dlaczego choruję na łuszczycę?

Pytanie o przyczyny powstawania łuszczycy pada bardzo często z ust chorych. Choć nie jest to do końca wyjaśnione, istnieją przypuszczenia, że łuszczycę można nabyć na skutek dziedziczenia. Uważa się bowiem, że jest to choroba nabywana wielogenowo. Badania naukowe wykazują, że dzieci, których rodzice chorują na łuszczycę, zapadają na to schorzenie nawet do siedmiu razy częściej aniżeli dzieci, których rodzice są zdrowi. Aczkolwiek nie oznacza to, że wszystkie dzieci chorych rodziców będą miały w przyszłości problem z tym skórnych schorzeniem. Niestety nie ma na to reguły.

Geny są odpowiedzialne wyłącznie za ewentualne „predyspozycje” do zachorowania. Oznacza to, że istnieją dodatkowe czynniki, które mają znaczący wpływ na przebieg choroby i stopień jej nasilenia.

Jakie zatem czynniki wyzwalają manifestację choroby? Należy wspomnieć o takich czynnikach jak: wszelkiego rodzaju infekcje wirusowe (odra, ospa wietrzna – u dzieci, półpasiec – u dorosłych), infekcje bakteryjne górnych dróg oddechowych spowodowane paciorkowcem (na przykład angina ropna)czy infekcje, za które odpowiadają drożdżaki (co najczęściej ujawnia się u ludzi z nadwagą). Ale nie tylko różnego rodzaju infekcje mają wpływ na przebieg choroby. Uważa się, że również urazy skóry przyczyniają się do wystąpienia łuszczycy. Są to zarówno oparzenia, rany, blizny chirurgiczne, a nawet ukłucia po szczepieniach.

Osoby, które mają „predyspozycje rodzinne” do zachorowania na łuszczycę, mogą spodziewać się wystąpienia jej objawów w przypadku, gdy zażywają leki beta-blokujące (szczególnie narażeni są pacjenci z nadciśnieniem), sole litu (gdy leczą depresję), bądź w przypadku odstawienia lub zmniejszania dawki leków kortykosteroidowych.

Ludzie, którzy regularnie spożywają alkohol również mogą być narażeni na powstawanie objawów związanych z łuszczycą. Na pogorszenie stanu skóry mogą wpływać również takie czynniki jak: stres, niedobór snu, noszenie zbyt ciasnych ubrań, a nawet nadmierna higiena (!).

Jak wyleczyć łuszczycę?

Choć łuszczyca to bardzo przewlekła choroba można ją leczyć. W leczeniu tego schorzenia najważniejsza jest prawidłowo postawiona diagnoza. Sami nie jesteśmy w stanie stwierdzić, co nam dolega, dlatego też najlepiej od razu udać się do dermatologa, by ten ocenił stan naszej skóry i zalecił odpowiednią kurację.

W leczeniu łuszczycy wykorzystuje się kilka sposobów. Może to być zarówno leczenie farmaceutyczne, fototerapia i fotochemioterapia czy leczenie hormonalne. Czasami można leczyć się domowymi metodami, aczkolwiek może to być odrobinę ryzykowne.

Leczenie środkami farmaceutycznymi

W leczeniu farmaceutycznym wykorzystuje się wszelkiego rodzaju kremy, maści i żele, które zawierają w swoim składzie odpowiednie substancje. Bardzo często – w przypadku łagodnych odmian łuszczycy – taki sposób leczenia w zupełności wystarczy. Wystarczy takimi specyfikami smarować charakterystyczne łuskowate wykwity, by się ich pozbyć. Substancje zawarte w tego typu specyfikach przyczyniają się do zahamowania wzmożonego podziału komórek naskórka.

Czasami zamiast preparatów do stosowania miejscowego lekarz dermatolog zaleca stosowanie doustnych środków farmaceutycznych, które zawierają takie substancje jak: retinoidy, hydroksymocznik oraz wszelkiego rodzaju antybiotyki.

Fototerapia i fotochemioterapia

W leczeniu łuszczycy bardzo często stosuje się fototerapię oraz fotochemioterapię. Ta pierwsza polega na naświetlaniu chorobowych miejsc promieniowaniem UVA lub UVB. Z kolei fotochemioterapia polega na naświetlaniu oraz jednoczesnym podawaniu psolarenów (PUVA) lub zarówno psolarenów i retinoidów (re-PUVA).

Warto dodać, że tego rodzaju zabiegi nie będą odpowiednie dla wszystkich pacjentów. Przeciwwskazaniami do tego typu terapii jest przede wszystkim wrażliwość na działanie promieniowania UV, ciąża, tendencja do nowotworów skóry (bądź też przebycie tej choroby) czy choroby układu krążenia.

Hormonoterapia

Lekarz dermatolog może również zalecić hormonoterapię w leczeniu łuszczycy. Ostatnimi czasy zdarza się to coraz rzadziej. Okazuje się bowiem, że nie jest ona aż tak bardzo skuteczna, ale może powodować niebezpieczne działania niepożądane. Niemniej jednak warto wspomnieć, że w hormonalnym leczeniu łuszczycy wykorzystywano takie leki jak: kortyzol czy encorton. Jeżeli już decydujemy się na hormonalne leczenie, najlepiej wybrać krem laticort, gdyż jest to jeden z najbardziej bezpiecznych preparatów przeznaczonych do hormonalnego leczenia łuszczycy.

Choć istnieją jeszcze domowe sposoby leczenia łuszczycy, polecam jednak wizytę u dermatologa. Specjalista doskonale wie, jaki rodzaj leczenia przeprowadzić, by uwolnić nas z sideł choroby i ułatwić życie z łuszczycą.

5,0k

No related posts.